การพัฒนาระบบบริหารจัดการความเสี่ยงด้านงานแนะแนว สำหรับโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา

 

การพัฒนาระบบบริหารจัดการความเสี่ยงด้านงานแนะแนว

สำหรับโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา

1. ที่มาและความสำคัญของปัญหา

 การแนะแนวในสถานศึกษาเป็นกลไกสำคัญในการส่งเสริมศักยภาพและพัฒนานักเรียนให้สามารถตัดสินใจเกี่ยวกับการศึกษา การประกอบอาชีพ และการดำเนินชีวิตอย่างมีคุณภาพในสังคมที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว (พูนสุข ด้วงทอง, 2560) กิจกรรมแนะแนวจึงไม่ใช่เพียงการให้ข้อมูลหรือคำแนะนำในช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น แต่เป็นกระบวนการที่ต่อเนื่องและมีระบบที่ควรได้รับการวางแผนอย่างเป็นระบบรอบด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจัดการความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นในกระบวนการดำเนินงาน เพื่อให้มั่นใจว่าการแนะแนวสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน

ในบริบทของโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา ซึ่งเป็นเครือข่ายความร่วมมือระหว่างสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษาในหลายพื้นที่กับสถาบันอุดมศึกษา เป้าหมายของความร่วมมือดังกล่าวคือเพื่อยกระดับคุณภาพการแนะแนวให้มีมาตรฐานและเชื่อมโยงกับแนวทางการศึกษาสมัยใหม่ อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ โรงเรียนจำนวนมากในเครือข่ายยังคงประสบปัญหาในด้านการบริหารจัดการงานแนะแนว โดยเฉพาะในส่วนของการบริหารความเสี่ยง เช่น ขาดการวิเคราะห์ความเสี่ยงเชิงระบบ ขาดแผนรับมือในสถานการณ์วิกฤติ และขาดการฝึกอบรมบุคลากรให้มีความรู้ด้านการบริหารความเสี่ยงที่เหมาะสมกับบริบทของงานแนะแนว (ประภา กิจสุวรรณ, 2565)

ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นในงานแนะแนวอาจมีได้หลากหลายลักษณะ เช่น ความเสี่ยงจากความไม่พร้อมของบุคลากร ความไม่สอดคล้องของนโยบาย ความเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี ความคาดหวังของผู้ปกครอง และสถานการณ์ฉุกเฉินที่ไม่คาดคิด เช่น การแพร่ระบาดของโรคหรือภัยธรรมชาติ ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ล้วนส่งผลกระทบโดยตรงต่อคุณภาพของการให้บริการแนะแนวและความเชื่อมั่นของนักเรียนและผู้ปกครอง (ISO 31000:2018; สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, 2563)

การขาดระบบบริหารความเสี่ยงที่มีประสิทธิภาพ อาจทำให้การดำเนินงานแนะแนวเกิดความล่าช้า การตัดสินใจผิดพลาด หรือการให้บริการที่ไม่ทั่วถึงและไม่ยุติธรรมต่อนักเรียนทุกกลุ่ม ส่งผลให้ความไว้วางใจในระบบแนะแนวลดลง และในระยะยาวอาจส่งผลต่อโอกาสทางการศึกษาและอาชีพของผู้เรียนได้ (จิราพร ไชยภักดี, 2562)

โดยคาดว่าผลจากการศึกษาในครั้งนี้จะนำไปสู่การสร้างระบบบริหารความเสี่ยงด้านงานแนะแนวที่มีโครงสร้างชัดเจน สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้จริง และมีความยืดหยุ่นเพียงพอในการรับมือกับความเปลี่ยนแปลง ซึ่งจะช่วยยกระดับคุณภาพของงานแนะแนวให้สอดคล้องกับเป้าหมายของการพัฒนาทุนมนุษย์ในศตวรรษที่ 21

 2. ผู้ทำวิจัย

              นายภัทรดนัย   ดุงสูงเนิน

คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา

ปีการศึกษา 2568

3. วัตถุประสงค์ของการวิจัย

1.   เพื่อศึกษาแนวคิด หลักการ แนวปฏิบัติ สภาพปัจจุบัน ปัญหาของการบริหารความเสี่ยงด้านงานแนะแนวสำหรับโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา

2.   เพื่อเสนอการพัฒนาระบบบริหารความเสี่ยงด้านงานแนะแนวสำหรับโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา

4. วิธีดำเนินการวิจัย

              วิธีดำเนินการวิจัยแบ่งออกเป็น 2 ขั้นตอน ดังนี้

              ขั้นตอนที่ 1  ทำการศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา และการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านงานแนะแนว สำหรับโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา และขอบข่ายการบริหารงานแนะแนวในโรงเรียน

              ขั้นตอนที่ 2  นำเสนอระบบการบริหารจัดการความเสี่ยงด้านงานแนะแนว สำหรับโรงเรียนเครือข่ายแนะแนวมหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา

ประชากรและกลุ่มเป้าหมาย

1) ประชากร คือ ครูแนะแนวโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา จำนวน 100 คน จากโรงเรียนทั้งหมด 100โรงเรียน

2) กลุ่มตัวอย่าง ครูแนะแนวโรงเรียนเครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา จำนวน 80 คน โดยกำหนดขนาดตัวอย่างจากตารางเครจซี่มอร์แกน สุ่มตัวอย่างโดย การสุ่มแบบชั้นภูมิจากโรงเรียน โดยใช้ขนาดของโรงเรียนเป็นเกณฑ์ในการแบ่งหลังจากนั้นทำการกำหนดตัวอย่าง อย่างเป็นสัดส่วน แล้วสุ่มอย่างง่ายเพื่อให้ได้จำนวนกลุ่มตัวอย่างตามสัดส่วนของขนาดกลุ่มตัวอย่างและกลุ่มประชากร 

5. แนวคิด ทฤษฏีและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง

5.1 การบริหารและการจัดการความเสี่ยง

5.2 การบริหารความเสี่ยงและปัจจัยที่ทำให้กระบวนการบริหารความเสียงมีประสิทธิภาพ

5.3 การบริหารความเสื่ยงของหน่ายงานในสถานศึกษา

5.4 การบริหารงานด้านแนะแนวของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน.

5.5 แนวคิดเกี่ยวกับการวิเคราะห์ระบบเพื่อการพัฒนาระบบงาน

5.6แนวทางการบริหารความเสี่ยงองค์กร

5.7 งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง

6. กรอบแนวคิดการวิจัย

ประนอม ศรีดี. (2563). ระบบบริหารความเสี่ยงด้านการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา. วิทยานิพนธ์

ดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการจัดการจัดการการศึกษา วิทยาลัยครุศาสตร์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

อมรศักดิ์ กองสิงห์. (2560). การพัฒนาตัวบ่งชี้การบริหารความเสี่ยงเชิงระบบสำหรับโรงเรียน สังกัดสำนักงาน

คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ดุษฎีนิพนธ์ ตามหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหาร

การศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

สุทัศน์ เดชกุญชร. (2561). รูปแบบการบริหารจัดการงานแนะแนวการศึกษาที่มีประสิทธิผล สำหรับสถานศึกษา

ขั้นพื้นฐาน จังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา

มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ

พูนสุข ด้วงทอง. (2560). การแนะแนวในสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประภา กิจสุวรรณ. (2565). การบริหารความเสี่ยงในสถานศึกษา: แนวคิดและการประยุกต์ใช้. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

จิราพร ไชยภักดี. (2562). “ปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพการให้บริการแนะแนวในโรงเรียนมัธยมศึกษา.” วารสารศึกษาศาสตร์, 30(2), 88-101.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). แนวทางการจัดกิจกรรมแนะแนวในสถานการณ์วิกฤติ. กรุงเทพฯ: สพฐ.

International Organization for Standardization. (2018). ISO 31000: Risk Management – Guidelines. Geneva: ISO.