การพัฒนาแบบจำลองการบริหารจัดการแนะแนวเชิงมีส่วนร่วมเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

  

PATTARADANAI DUNGSUNGNOEN(256511003)

1. ชื่อหัวข้อวิจัย

การพัฒนาแบบจำลองการบริหารจัดการแนะแนวเชิงมีส่วนร่วมเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

The Development of a Collaborative Guidance Management Model to Improve Educational Quality in Upper Secondary Education

2. ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา

การแนะแนวการศึกษาและอาชีพเป็นกระบวนการสำคัญที่ช่วยส่งเสริมให้ผู้เรียนตระหนักรู้ เข้าใจศักยภาพของตนเอง และสามารถวางแผนอนาคตการศึกษาและอาชีพได้อย่างเหมาะสม อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่พบบ่อยคือครูแนะแนวยังขาดสมรรถนะด้านจิตวิทยาการให้คำปรึกษา และขาดรูปแบบการทำงานร่วมกับผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในสถานศึกษาอย่างเป็นระบบ จึงจำเป็นต้องมีการพัฒนา “แบบจำลองการบริหารจัดการแนะแนวเชิงมีส่วนร่วม” เพื่อยกระดับคุณภาพการแนะแนวและส่งผลต่อคุณภาพการศึกษาโดยรวม

3. วัตถุประสงค์การวิจัย

1. เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการแนะแนวของครูแนะแนวระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในเครือข่ายโรงเรียน

2. เพื่อพัฒนาแบบจำลองการบริหารจัดการแนะแนวเชิงมีส่วนร่วมที่เหมาะสมกับบริบทสถานศึกษา

3. เพื่อนำแบบจำลองไปทดลองใช้และประเมินประสิทธิผลต่อสมรรถนะครูแนะแนว คุณภาพการบริการแนะแนว และผลลัพธ์การเรียนรู้ของนักเรียน

4. คำถามการวิจัย

1. สภาพปัจจุบันและความต้องการจำเป็นของการแนะแนวในโรงเรียนเครือข่ายเป็นอย่างไร?

2. แบบจำลองการบริหารจัดการแนะแนวเชิงมีส่วนร่วมที่เหมาะสมมีลักษณะอย่างไร?

3. การนำแบบจำลองไปใช้ช่วยยกระดับคุณภาพการแนะแนวและคุณภาพการศึกษาของนักเรียนหรือไม่?

5. กรอบแนวคิดการวิจัย

การวิจัยนี้อ้างอิงแนวคิดการบริหารการศึกษาแบบมีส่วนร่วม (Collaborative Educational Management) แนวคิดการแนะแนวและจิตวิทยาการปรึกษา (Counseling Psychology) และโมเดลการพัฒนาสมรรถนะครู (Teacher Competency Development Model) โดยมุ่งเน้นการมีส่วนร่วมของครู ผู้บริหาร ผู้ปกครอง และนักเรียนในทุกขั้นตอน

6. วิธีดำเนินการวิจัย

ระยะที่ 1: การศึกษาและวิเคราะห์บริบท

• กลุ่มตัวอย่าง: ครูแนะแนว ผู้บริหาร และนักเรียนในเครือข่ายโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 100 โรงเรียน (เครือข่ายแนะแนว มหาวิทยาลัยนานาชาติเซนต์เทเรซา)

• เครื่องมือ: แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และการสนทนากลุ่ม (Focus group discussion)

ระยะที่ 2: การพัฒนาแบบจำลอง

• ใช้เทคนิคเดลฟาย (Delphi Technique) กับผู้ทรงคุณวุฒิด้านการแนะแนวและการบริหารการศึกษา

• จัดเวิร์กชอปเพื่อระดมความคิดเห็นและสร้างต้นแบบแบบจำลอง

ระยะที่ 3: การทดลองใช้แบบจำลอง

• ดำเนินการทดลองในโรงเรียนกลุ่มทดลอง 12 โรงเรียน และกลุ่มควบคุม 12 โรงเรียน

• เก็บข้อมูลก่อนและหลังการใช้แบบจำลอง โดยใช้แบบประเมินสมรรถนะครูแนะแนว คุณภาพการบริการแนะแนว และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้ของนักเรียน

ระยะที่ 4: การประเมินผลและการปรับปรุง

• วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ t-test, ANCOVA และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

• ปรับปรุงแบบจำลองเพื่อให้พร้อมใช้งานในวงกว้าง

7. ผลที่คาดว่าจะได้รับ

1. ได้แบบจำลองการบริหารจัดการแนะแนวเชิงมีส่วนร่วมที่เหมาะสมกับบริบทโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย

2. ครูแนะแนวมีสมรรถนะด้านจิตวิทยาการให้คำปรึกษาเพิ่มขึ้น

3. คุณภาพการแนะแนวและผลลัพธ์การเรียนรู้ของนักเรียนได้รับการยกระดับ

4. โรงเรียนมีแนวทางที่ยั่งยืนในการพัฒนางานแนะแนวและการบริหารการศึกษา

8. ขอบเขตการวิจัย

• ด้านเนื้อหา: เน้นการพัฒนาสมรรถนะครูแนะแนวด้านจิตวิทยาการปรึกษา และการบริหารงานแนะแนวแบบมีส่วนร่วม

• ด้านประชากรและกลุ่มตัวอย่าง: ครูแนะแนว ผู้บริหาร และนักเรียนในเครือข่ายโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย 100 โรงเรียน

• ด้านเวลา: ดำเนินการวิจัยภายใน 12 เดือน

9. การอ้างอิง

• กาญจนา แสงสุวรรณ. (2019). การพัฒนาสมรรถนะครูแนะแนวเพื่อเสริมสร้างคุณภาพการแนะแนวการศึกษา. วารสารวิจัยการศึกษา, 12(3), 45–60.
  

• ประนอม ศรีดี. (2020). ระบบบริหารความเสี่ยงด้านการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
  

• ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2018). การจัดการศึกษาเชิงบูรณาการเพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
  

• Creswell, J. W. (2014). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4th ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
  

• Gysbers, N. C., & Henderson, P. (2012). Developing & managing your school guidance and counseling program (5th ed.). Alexandria, VA: American Counseling Association.
  

• Sink, C. A. (2002). Comprehensive guidance and counseling programs and the development of multicultural student-citizens. Professional School Counseling, 6(2), 113–119.
  

• Wenger, E. (1998). Communities of practice: Learning, meaning, and identity. Cambridge University Press.
  

• Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models, and applications (2nd ed.). Jossey-Bass. (แนะนำสำหรับกรอบ CIPP และการประเมินโปรแกรม)
  

• Joyce, B., & Showers, B. (2002). Student achievement through staff development (3rd ed.). ASCD. (อ้างอิงเรื่องการพัฒนาวิชาชีพและ coaching/PLC)